Książka, Recenzje

Inicjały zbrodni. Agatha Christie – Sophie Hannah

 Inicjały zbrodni Agatha Christie okładka
 
Autor: Sophie Hannah (strona autorki)
Tytuł: Inicjały zbrodni. Agatha Christie
Oryginalny tytuł: The Monogram Murders
Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: 11.09.2014
Stron: 358
Tłumaczenie: Łukasz Małecki
 
 
 
 
 
„Najlepsze kłamstwa zawsze są w pewnym stopniu prawdziwe.” [s.330]

 

Pamiętam ten czas, kiedy zaczytywałam się w kryminałach Agathy Christie. Nie przeczytałam ich w nie wiadomo jak zatrważająco wielkiej ilości, jednak kilka pod rząd się trafiło. Ot, nie mogłam wyjść z podziwu nad kreacją bohaterów, jak i tymi zagadkami, których nigdy nie rozwiązałam, bo za każdym razem, kiedy myślałam, że już oto je znalazłam, niestety Christie umiejętnie wodziła mnie za nos. Jakoś niedawno obiecałam nadrobić zaległości i zapoznać się, chociaż z najbardziej znanymi i cenionymi tytułami – Morderstwo w Orient Expressie czy też Dziesięciu murzynków znanej również jako I nie było już nikogo. Niestety, te tytuły jeszcze przede mną, a ja wcześniej zabrałam się za inną, niedawno wydaną z Poirotem w roli głównej, jednak nieco innym, jak sama go nazwałam – bratem bliźniakiem po innej matce.

Londyn lata 20 XX wieku. Herkules Poirot ma nadzieję na odpoczynek dla siebie i swoich nieustannie pracujących szarych komórek. Niestety los ma zupełnie inne zdanie na temat jego przyszłości. Belg, rozkoszując się jedzeniem i anonimowością w przytulnej knajpie, w jednej chwili zostaje wciągnięty w wir nieprawdopodobnych wydarzeń, bo oto tuż przed jego obliczem staje młoda kobieta, która twierdzi że… że zostanie zamordowana. Co ma zrobić Herkules Poirot? Jak ma nie pomóc tej przestraszonej nieznajomej? I czy zbrodnie w hotelu Bloxham mają z nią jakiś związek? I co mają znaczyć te dziwne spinki do mankietów w ustach każdej ofiary?

Sophie Hannah urodziła się w 1971 roku, w Manchesterze. Jest autorką thrillerów psychologicznych, poezji, jak i książek dla dzieci. Pierwszy tomik wierszy Hero I Girl Next Door wydała w wieku 24 lat, zaś pierwszą powieść – Twarzyczkę w 2006 roku. Od twórczości Agathy Christie uzależniła się, gdy miała zaledwie trzynaście lat, a jej powieści przeczytała i zebrała w ciągu roku. Co najważniejsze, to właśnie Herkules Poirot natchnął ją do pisania kryminałów.

Nie jestem w stanie porównać Poirota stworzonego przez Christie do tego wykreowanego przez Hannah. Niestety powieści królowej kryminału czytałam tak dawno, że nie pamiętam szczegółów. Najistotniejsze jest jednak to, że Belg był gdzieś tam w moich umyśle i jak najbardziej wywarł na mnie pozytywne wrażenie. Tak też jest i w tym przypadku. „Inna Matka” bądź „Druga Matka”, jak postanowiłam ochrzcić Sophie Hannah – bo co, jak co, ale nie będzie to ten sam Poirot, którego wydała na świat Christie – spisała się jednak naprawdę dobrze i przypomniała mi, za co polubiłam najsłynniejszego i najskuteczniejszego detektywa na świecie.

Co do zagadki, nie ma tutaj najmniejszych wątpliwości – po raz kolejny czytelnicy mają okazję zapoznać się z zawiłą historią, niemal nie do rozwiązania. Na szczęście Anglia lat 20 XX wieku ma możliwość poszczyć się tak znamienitą osobistością, jaką jest Herkules Poirot – detektywem o wielkim i otwartym umyśle. Nie ma, co się oszukiwać, dla niego chyba nie ma zagadki nie do rozwiązania i choć jego powściągliwość i niejako chęć dominacji nad innymi może denerwować to on oczekuje od innych jednego – używania szarych komórek. To właśnie dlatego niemal nigdy nie podaje wszystkiego na tacy na samym początku. On myśli, szuka i choć błądzi, to jednak zawsze znajduje odpowiednią drogę, a ludzie są dla niego niemałą dawką inspiracji.

Obawiałam się początku, który niestety mnie nie porwał. Dość długo się z nim męczyłam, ale na szczęście było to tylko kilka stron, a nie kilkanaście czy wręcz kilkadziesiąt. Ot, musiałam zaczerpnąć tej klimatycznej aury, którą prezentowały sobą Inicjały zbrodni i o ile mnie pamięć nie myli, również powieści spod pióra Agathy Christie.

Jedyną rzeczą, która mnie denerwowała są o ile się nie mylę francuskie zwroty, które nie zostały przetłumaczone. Niestety nie znam tego języka, więc nawet nie wiedziałam o co chodzi, a nie miałam ochoty, co chwilę przerywać lektury, żeby się tego dowiedzieć. Nie wiem jednak, jak jest w ostatecznym wydaniu, bo ja miałam okazję czytać egzemplarz przedpremierowy. Na szczęście nie irytowało mnie to na tyle, żeby nie czerpać przyjemności z lektury.

Cieszę się, że mogłam po raz kolejny spotkać się z ulubionym detektywem. To właśnie dzięki kryminałom Agathy Christie polubiłam ten gatunek i mam nadzieję, że częściej będę po niego sięgała, bo niestety ostatnio go zaniedbałam, nad czym bardzo ubolewam. Dobrze, że pomysł ten popiera wnuk samej Christie – Mathew Prichard. Niby nic, myślę jednak, że właśnie dzięki takim pozycjom, jak Inicjały zbrodni pamięć o tak znakomitej królowej kryminału nie przeminie. Że co jakiś czas będzie ona powracać, a takimi powieściami na pewno co raz to młodsze pokolenia będą kojarzyły tak znane nazwisko. Sophie Hannah podjęła się trudnego i dość stresującego zadania, jednak wykonała je bardzo dobrze i należy ją za to cenić. Ja na pewno sięgnę po jej książki, bo po tym pierwszym spotkaniu jestem ich bardzo ciekawa.

 
 
Ocena: 7/10
 
 

„Nie jestem wcale przekonany, czy historie z życia wzięte mają początki i końce. Wystarczy spojrzeć z nieco dalszej perspektywy, by ujrzeć, jak rozciągają się nieskończenie w przeszłość i wybiegają nieubłaganie w przyszłość. Nie da się tak po prostu powiedzieć: »I tyle«, a następnie postawić kropkę.” [s.22]

~~~~

„Ostatnie, czego potrzebuje człowiek ogarnięty zmartwieniami, to towarzystwo osoby, która lubi robić wiele hałasu o nic.” [s.26]

~~~~

„Czasem wspomnienie słów wypowiedzianych przez kogoś miesiące, a nawet lata temu wciąż potrafi wzbudzić w człowieku śmiech.” [s.55]

~~~~

„Nie skłamał, choć w żaden sposób nie umiał się zmusić do powiedzenia prawdy. Ach, jakże się przed tym wzbraniał! To także forma kłamstwa, i to niezwykle skuteczna, gdyż pozbawiona słów, które można by podać w wątpliwość.” [s.83-84]

~~~~

„- Non! Nie próbuj mnie pocieszać! Za każdym razem stronisz od bólu i cierpienia, lecz ja jestem inny. Poirot nie toleruje takiego… tchórzostwa! Chcę żałować swoich błędów, a ty nie próbuj mnie powstrzymywać. To konieczne!” [s.209-210]

 
_____
Za możliwość zapoznania się z Inicjałami zbrodni dziękuję wydawnictwu Literackiemu
wydawnictwo literackie logo
  • W gimnazjum zaczytywałam się w kryminałach Christie, znam już prawie wszystkie, ale obiecałam sobie, że kiedyś do nich wrócę. Dość sceptycznie podchodzę do tej książki, bo chociaż Sophie Hannah jest świetną pisarką, to jednak Christie nikt nie dorówna.

  • Chętnie przeczytam tę książkę, ale dopiero po zapoznaniu się z kryminałami Christie. Wstyd się przyznać, ale jej twórczość wciąż jest jeszcze przede mną.

  • Jak do tej pory czytałam tylko jedną książkę tej autorki – Traumę – i była dla mnie dużym rozczarowaniem, gdyż zwyczajnie się przy niej wynudziłam. Ze względu na autorkę nie miałam zamiaru sięgać po tę książkę, ale skoro zachęcasz, to chyba zmienię zdanie, tylko nadrobię jeszcze kryminały Christie 🙂

  • Trochę się boję tej książki. Agatha była jedna, więc chyba nie da jej się zastąpić. Czy to czasem nie jest odgrzewany kotlet?

  • Tea

    Z pewnością kiedyś sięgnę po tę pozycję 😉

  • Z jednej strony dobrze, że twórcy decydują się na kontynuowanie idei Christie, ale czy ktokolwiek może pisać o Poirocie i rozwiązywanych przez niego sprawach w tak fascynujacy sposób, jak sama królowa kryminału? Ja niestety mam wątpliwości…

  • Pingback: Podsumowanie września 2014 - Pani Kultura()